Wynajmę mieszkanie.

Mnóstwo serwisów: profesjonalne portale nieruchomościowe, ogłoszenia na infoludku, strony pośredników. Zgiełk. Dla przeciętnego chętnego na mieszkanie do wynajęcia to istna Sodoma i Gomora. Każdy podaje informacje jakie mu się podoba, przez co czas ustalania, czy dane mieszkanie jest czegoś warte wydłuża się. Czasem wystarczy telefon, ale trzeba się też nie raz przejść na miejsce. Kiedy się zdecydujemy - pal licho - w końcu własne, tymczasowe "M", ale wejście do mieszkania, które na pierwszy rzut oka nie spełnia naszych wymagań szybko zjada nasz zapał do dalszych poszukiwań. A wystarczyło dopisać parę pierdół, kilka prostych słów i trochę liczb.

Brakuje różnych informacji. Praktycznie nigdzie, szukając mieszkania w Szczecinie, nie spotkaliśmy się z publikacją rzutu mieszkania - a tak by było najprościej. "Pismo obrazkowe" i oszczędzamy spory procent czasu. W połowie przypadków została podana powierzchnia poszczególnych pokoi, a gdy tego brakowało, nie było także informacji o znaczących szczegółach, jak to, że salon jest otwarty i nie stanowi niezależnego pomieszczenia, że jest połączony z kuchnią, lub że do kuchni trzeba przez niego przejść. Nawet pozornie głupi brak drzwi może zdyskwalifikować lokum z naszych poszukiwań.

Póki człowiek szuka w parze - nie stanowi to większych problemów, ale my (co nie jest wyjątkiem) szukaliśmy miejsca dla czterech osób, gdzie odpadają pokoje przechodnie, gdzie nie ma mowy o wspomnianym aneksie i gdzie obie strony chciałyby mieszkać w porównywalnie dużych pokojach.

Ale same parametry mieszkania, jego układ, to przecież nie wszystko. Często brakuje informacji o wyposażeniu, a nie ma tu kogo oszukiwać. Momentami wręcz przeciwnie! Dlaczego nikt nie dba o to, by napisać, że mieszkanie posiada lodówkę, pralkę, kuchenkę z piekarnikiem i zmywarkę, że są położone kable do internetu, że jest telewizja? To przecież nic innego jak punkty zaczepne na potencjalnych nowych mieszkańców.

Można by powiedzieć, że się czepiam, że nie ma sensu udzielać zbyt szczegółowych informacji, że zmywarka to luksus i nie o to chodzi w ogłoszeniu. OK, zgodzę się, może to za daleko, ale w takim razie dlaczego mam tracić nerwy i pieniądze, pytając się przez telefon o metraż, czy kwestię (nie)umeblowania?

Społecznościowe urodziny.

Ikona urodzin z facebook.com

27 grudnia 2010 obchodziłem swoje dwudzieste czwarte urodziny. Za rok ćwiartka.

Wybaczcie wszyscy, o których tu mowa, sposób w jaki potraktuję to, co zrobiliście, ale taką mam już analityczną naturę. To nic osobistego, to żadne wytyki, to po prostu zastanawiający mnie fakt.

A o co chodzi? Przyjrzyjmy się jaką drogą otrzymywałem życzenia...

FACEBOOK - 46 razy (90%)

TELEFON - 3 razy (6%)

SMS - 2 razy (4%)

RAZEM - 51

Rozbijając fejsbuka na części pierwsze mamy:

TABLICA - 42 razy (91%)

WIADOMOŚĆ - 3 razy (7%)

CZAT - 1 raz (2%)

Tak więc zdecydowana większość życzeń (aż 82%, czyli cztery z pięciu) były upublicznione. To upadek wartości, zobojętnienie, "głupio nie napisać, skoro wyskakuje powiadomienie", czy może jakaś dziwna odmiana lansu?

A oto jak przejawiało się to w przeciągu doby:

Jak widać, zaraz po północy największe godzinowe uderzenie. Potem spanko do ósmej rano i do wczesnego popołudnia w miarę równo. O 15:00 zapewne przerwa obiadowa, dojadanie świątecznych ciast, potem znów atak na fejsbuka. Tak samo po wieczornej sjeście w godzinach od 18 do 19 - znów fejsbuk. Tym razem najrzadziej, ale do końca dnia bez przerw.

Wniosek jest widoczny gołym okiem. Śmiem twierdzić, że facebook wyprzedził projekt Second Life, tworząc nową (czy lepszą?) "warstwę" ludzkiego życia bez zabawy w tworzenie wirtualnego avatara. No chyba, że brać tu pod uwagę ludzika z FarmVille.

MUZYKA - Mikromusic - 2010 - SOVA

SOVA
Mikromusic
2010

Mikromusic (boże, spraw, aby piszący tę nazwę przez "c" nie błądzili, zawróć ich na właściwą ścieżkę) to jeden z głównych projektów Natalii Grosiak (także La Foy, Digit All Love, Kanał Audytywny).

Pierwsze spotkanie w internetowym Chilli Zet - Motylki. szybkie wyszukiwanie w google, wizyta na allegro i oczekiwanie. najpierw przyszedł Sennik, po jakimś czasie dostępna była także reedycja pierwszego albumu. kupowałem w ciemno. ambitna muzyka, aksamitny głos, wspaniali muzycy tworzący bez presji. Oba krążki przyszły z autografami. Nie ma to, jak kupować z konta managera zespołu.

Jeden minus. Boli mnie kupowanie CD. Wiele bym dał za wersję na płytach dwunastocalowych.

No ale mniejsza o moje techniczne upodobania, czy raczej widzimisię. Przejdźmy do SOVY. Nadmienię, że długo oczekiwana data 15 października stała się koszmarem, gdy okazało się, że w portfelu czarna dziura i kilka starych rachunków ze spożywczaka. Niemniej, gdy tylko nadarzyła się okazja nie miałem wątpliwości, czy brać.

Przy takich albumach słowo shuffle nie powinno nikomu przychodzić do głowy, no chyba że słuchacie muzyki ze swojego dziarskiego iPod'a. Dorastałem w odbiorze zestawu utworów wraz z kolejnymi słuchaniami, bo muszę się przyznać, że promocyjny singiel Niemiłość wcale nie przypadł mi specjalnie do gustu za pierwszym razem, ale to właśnie dlatego, że należy zapoznać się z całą jedenastką. Jedno na pewno mogę teraz stwierdzić, że singiel został bardzo dobrze dobrany, bo (co prawda nie bezpośrednio) wiele mówi o całej płycie.

Skuszę się o kilka słów o każdym z utworów. Zatem po kolei.

OCZKO
Fajny tekst o tym, czym kobieta nie jest. Oczko zdecydowanie nie w głowie i nie w rosole. Smaczny szczegół - ledwo słyszalny szept idący równolegle z wokalem przez 10 sekund począwszy od 2:27. Warto się wsłuchać.

CHMURKA
Płynne przejście do drugiego utworu w towarzystwie ciekawych chórków. zdecydowanie weselej, trochę szybciej. Utwór o życiu chwilą, czyli prosto o szczęściu.

NIEMIŁOŚĆ
Druga po chmurce piosenka w której zdecydowanie sporo refrenowych powtórzeń. Dla niektórych może być to irytujące, przychodzi nawet myśl o tym, że chyba zabrakło pomysłów. Jeden wers zaśpiewany ponad 25 razy to sporo. Generalnie lekka piosenka o tym, że mam w nosie wszystko co mnie wkurza.

JESIEŃ
Najdłuższy utwór na płycie. Dużo śpiewania dźwięków, co uwielbiam w muzyce. Zdecydowanie muzykę wolę odbierać jako melodie niż tekst więc dla mnie to uczta. Treściowo o jesieni, ale zdaje się, że bardziej takiej złotej, jak kiedyś w PZU. Czekam z niecierpliwością na jakiś koncert, bo jest tu sporo miejsca na muzyczną improwizację i doskonałe solówki.

MANNA
O wspominaniu pierwszych, uroczych chwil zakochania, jednorazowych i niezwykłych. Prośba o powtórkę, próbę uwolnienia podobnych emocji pomimo dojrzałości związku.

SŁOWA
Coraz bardziej melancholijnie. Tym razem apel o ostrożność w doborze słów, a jednocześnie piękny tekst o ich sile.

DO KIESZENI
Znów wesoło, ale to jeden z bardziej irytujących dla mnie tekstów patrząc na zwrotki (fragment: "tak niewiele, ale wiele" brzmi strasznie płasko). Nadrabia na szczęście całkiem sympatycznym, bezpośrednim przesłaniem w refrenie.

PORZECZKI
Brzmienie od samego początku bardzo eksperymentalne. Tak samo z tekstem - jest bardzo liryczny i niebezpośredni - pole do popisu w interpretacji.

SZKODNIK
Muzycznie coraz śmielsze dźwięki, a i tekst ciekawy, bo o akceptacji siebie i innych, o zmianach ludzi na siłę i o tym, jakiej reakcji należy się spodziewać po takich zabiegach.

MALINY
Wysokie dźwięki, ciepły wokal i romantyczna, a chwilami nawet nieśmiało erotyczna opowieść.

POR FIM
Portugalski majstersztyk z jednego kosza z japońskim Ame Ni Mo Makezu (Digit All Love). Ciekawy duet damsko-męski, śpiewają nie wiadomo o czym, ale przecież mi wystarczy melodia i brzmienie.

Mikromusic
kilka ciekawych szczegółów i muzycznych inspiracji Natalii można wysłuchać w wywiadzie dla Polskiego Radia

Poligon Kabaretowy

Poligon Kabaretowy
2010

dziś o 06:00 nasz pociąg wylądował w szczecinie. w ciągu około 20 godzin odwiedziłem z Szarpaniną Wrocław (wstyd się przyznać, że byłem tam po raz pierwszy) gdzie wzięliśmy udział w comiesięcznym Poligonie Kabaretowym, który ma miejsce w bardzo przyjemnym, klimatycznym miejscu - Włodkowica 21.

zdecydowanie pod wrażeniem lokalu, ale przede wszystkim publiczności i mentalności tamtejszych mieszkańców. impreza o takim klimacie w Szczecinie byłaby nie do zrobienia nie dlatego, że nikt nie potrafi - po prostu u nas nie ma zainteresowania. a Wrocław? ci ludzie po prostu garną się do kultury - jeśli coś się dzieje, to są tam widzowie, uczestnicy, jakkolwiek by ich nie nazwać - ludzie po prostu przychodzą. w przypadku Poligonu zachwyca mnie to tym bardziej, że (jak widać na załączonym obrazku) plakat nie jest jakiś super zachęcający.

zdawało mi się, że haczyk może tkwić w kwestii niesamowicie dobieranego, zmiennego i zaskakującego repertuaru, ale odwiedzając dziś stronę kabaretu prowadzącego te spotkania wręcz rozczarowałem się - zmiany z miesiąca na miesiąc są nieznaczne, na dodatek, co już wiem z autopsji - cały program jednej edycji trwa 3-4 godziny, a ludzi w trakcie nie ubywa. nawet zdecydowanie zbyt długie gadanie konferansjerów nikogo tu nie odstrasza, nikt nie rezygnuje.przeciwnie, śmiechy nie ustają do samego końca.

zatem wszystko zdaje się być wyłącznie kwestią publiki - nie mają plakatów, nie mają super "pi-aru" - mają stronę, fejsbuka i pocztę pantoflową. i podczas gdy tam to jest wystarczające, aby zawalić salę ludźmi - w Szczecinie ciężko zagonić pałą 300 osób w jedno miejsce raz do roku - rozwinięta do szczytów forma reklamy, tysiące w(y)rzucone w druk, a efekty marne.

Poligon Kabaretowy
Włodkowica 21

KSIĄŻKA - Wielki Chrzest Ziemi

Wielki Chrzest Ziemi
Jerzy Byrecki
2010

powieść jednego z doktorów z mojej uczelni. zupełnie niespodziewana publikacja, choć po namyśle - dość oczywista. ten życiowy multiinstrumentalista mógłby wydać breakcore'ową epkę, lub spędzić resztę życia w wiosce w Peru. jest nieprzewidywalny, dlatego rzeczy nieprzewidywalne nie powinny zastanawiać. ma wiedzę i jest inteligentny, co razem składa się na jego mądrość. nie wiem, jak czyta się te ileś-set stron komuś zupełnie przypadkowemu. znajomość autora na pewno zmienia odbiór. w każdym razie, tak jak kiedyś nakręcił film, tak teraz napisał książkę.

można ją łyknąć w jeden wieczór, tak samo, jak można w jeden wieczór, w drinkach z kolą złoić zero-siedem najlepszej whisky. można, ale co komu po tym?

ta książka jest taka jak dwie bardzo istotne na świecie rzeczy. jest jak biblia i jest jak człowiek.

jak biblia, bo momentami wystarczy przeczytać jeden akapit, aby mieć dość materiału do rozważania na tydzień.

jak człowiek, bo tak jest skonstruowana. na początku śmieszna i wulgarna, potem dojrzewająca, aby na końcu stać się beletrystyczną dewotką, irytującą staruszką.

główny bohater ma tak dobrane cechy ludzkie, że można szybko się do niego ustosunkować. nie darzyłem go sympatią. zbyt grzeczny, mało błyskotliwy, żeby nie powiedzieć, że miejscami dość tępy i nijaki. co innego osoby, które towarzyszyły mu na łamach kolejnych rozdziałów.

książka jest osadzona w ciekawym czasie i ciekawie wykreowanej przestrzeni niedalekiej przyszłości. prezentowana wizja jest mocna, dlatego szkoda trochę, że zabrakło na końcu niedopowiedzenia. choć mam przeczucie, że jest to "dzieło życia" pana Byreckiego, więc solidna, wyraźna pointa, wyczuwalna kropka na koniec zdania była konieczna.

zdaje się, że więcej nie będzie.

oceniam na 4.