blog zostaje zamknięty

kolejne teksty na różne ciekawe tematy pojawiać się będą na mojej oficjalnej stronie maciejplater.pl.

wszystkie dotychczasowe posty zostaną przeniesione pod wspomniany adres, a każdy nowy tekst zostanie otagowany jako "subjectiv" - będzie to jedyna żyjąca pozostałość po tym projekcie.

dziękuję za lekturę i zapraszam do nowego miejsca, gdzie już teraz roi się od nowości.

Pliki - wysyłanie, chmura, hosting.

Sendoid.com

Pewna internetowa nowość skłoniła mnie do tego małego przeglądu form dzielenia się plikami przez internet.

W zależności od potrzeb możemy tu wyróżnić dwie kategorie - z jednej strony szybką wymianę bez konieczności odzyskiwania pliku w przyszłości, z drugiej - konieczność posiadania backup'ów.

Bardziej zaawansowanymi produktami na tym polu są jak dotąd znane mi tylko dwie duże platformy - Dropbox i Windows Live Mesh. O ile pierwszy jest dla mnie niedoścignionym wzorem tego typu platform, tak z drugiego jestem po prostu zmuszony korzystać i stąd odrobina doświadczenia.

Dropbox i Mesh dają możliwość trzymania plików w chmurze, synchronizując pliki jednocześnie z wieloma urządzeniami. Mesh póki co obsługuje tylko komputery PC i raczej się to szybko nie zmieni. Plikami synchronizowanymi przez Dropbox możemy się cieszyć na komputerach, ale też komórkach.

Daje nam to swobodę dostępu do ważnych plików, a jednocześnie sprawia, że czujemy się bezpieczniej - kopia znajduje się zawsze w co najmniej dwóch miejscach, a do tego mamy możliwość ściągnięcia poprzednich wersji pliku z internetu! Dropbox'a poleciłbym też z innego, wydawało by się, że prozaicznego powodu - jest o wiele bardziej intuicyjny - Mesh sprawia wiele problemów, jest skomplikowany.

Ale co, kiedy chcę po prostu przesłać plik? W pracy zdalnej, lub innej, która wymaga stałego, szybkiego wysyłania plików do różnych osób chmura nie jest najlepszym rozwiązaniem - każdy plik trzeba udostępniać podając wiele danych, które zostają przyklejone do pliku na stałe.

Rozwiązaniem jak dotąd były serwisy online. Osobiście często korzystam z serwerów hostingowych - sendspace.pl, wyslijto.pl - są to pochodne gigantów (rapidshare, megaupload, etc), tyle że nie wymagają bezsensownego czekania przed każdym ściągnięciem. Plusem takiego rozwiązania jest fakt, że pliki przez jakiś czas (lub po rejestracji - na stałe) są dostępne niezależnie od tego, czy wysyłający jest podłączony do internetu, czy nie. Minusem jest wydłużenie faktycznego transferu przez podwójny cykl na zasadzie: "najpierw ja wysyłam, potem ty ściągasz".

I tu pojawia się nowa usługa łącząca dobre cechy wszystkich tych usług: Sendoid. Producent daje nam dostęp do swojej usługi zarówno przez przeglądarkę, jak i prosty programik, dający nieco więcej możliwości.

3 proste kroki działania Sendoid'a:

- wybieramy plik,

- otrzymujemy krótki link, który podajemy przez e-mail, komunikator itp. i czekamy na połączenie,

- plik wysyła się bezpośrednio z naszego komputera na komputer odbiorcy.

Najprostsza usługa peer-2-peer jaką znam, dostępna od zaraz, a co najwazniejsze - za darmo.

Sendoid |  Dropbox |  Mesh |  Sendspace |  WyslijTo

Przeglądarki...

Mamy końcówkę pierwszego kwartału 2011 roku. Na rynku przeglądarek internetowych niezmiennie króluje pięciu gigantów: Google Chrome 10, Mozilla Firefox 3.6.15 (już jutro o 15:00 zapowiadana premiera FF4), Opera 11, Apple Safari 5 oraz Microsoft Internet Explorer 9.

Z grubsza wszystko idzie w tym samym kierunku - minimalizacja pasków, zaawansowane zarządzanie kartami, zakładki, uczłowieczanie ustawień.

Obecnie różnice w czasie otwierania się przeglądarek są znikome, więc to żaden argument w wybieraniu najlepszej. To samo (biorąc w zestawieniu pod uwagę FF4 RC) sprawa ma się jeśli chodzi o przeznaczenie ekranu na przeglądanie internetu - kompresja pasków adresu/wyszukiwania, kart, zakładek, przycisków nawigacyjnych i menu przeszła ewolucję i jest obecnie standardem. Najlepiej porównanie ukazują liczby.

Przeglądarki pod względem wysokości pasków (w piklesach):
1 - Safari - 79px
2 - Chrome - 85px
3 - Internet Explorer - 84px + 2px ramki przy dolnej krawędzi = 86px
4 - Firefox - 90px
5 - Opera - 90px + 21px paska przy dolnej krawędzi = 111px

Warto zaznaczyć, że gdyby nie ramka w IE (biegnąca dookoła okna, wg. mnie zupełnie niepotrzebna), to w tym porównaniu Microsoft gryzł by pięty Apple'owi z wynikiem 82px!

Te wielkości są jednak niczym w porównaniu z procentowym udziałem ekranu. Weźmy pod uwagę najbardziej pokrzywdzonych - właścicieli małych ekranów netbook'ów gdzie najmniejsza możliwa rozdzielczość to 1024x600. Daje nam to odpowiednio 13%, 14%, 14%, 15% i 18,5% (prawie jedna piąta!).

Warto wspomnieć, że jedynie Chrome i Internet Explorer łączą funkcję paska adresu i wyszukiwania. Reszta nadal brnie w dwa niezależne pola.

To co jednak w przeglądarkach najważniejsze to renderowanie stron. Tu z czasem wyświetlania nie ma problemu, jednak szlag trafia, kiedy spojrzymy na efekty. Nadmienię, że już i tak jest bardzo dobrze, bo cztery z wymienionych przeglądarek wykonują swoją pracę niemal identycznie. Jak zwykle w tych sprawach wyłamał się tzw. "gigant z Redmond". Może to kwestia ledwie wypuszczonej dziewiątej wersji, a może po prostu kontynuacja dziwnej polityki - nie wiem. Efekt jest niezmiennie ten sam - strony fruwają bezwładnie nie dając się okiełznać.

Najgorsze jest to, że żale można wylewać dalej - IE to jedyna przeglądarka, która podczas instalacji wymaga zamknięcia wszystkich aplikacji, a następnie ponownego uruchomienia systemu. To także jedyna przeglądarka, którą uruchomimy wyłącznie z Vistą/Win7. Na domiar złego - kiedy testowałem usługę zagnieżdżania filmów z YouTUBE na swojej stronie - IE był jedynym graczem, dla którego należało wykonać ręczną aktualizację wtyczki Flash (nie mówiąc o tym, że należało się samemu domyślić dlaczego film się w ogóle nie pokazuje). To wszystko sprawia, że póki co końca krytyki na temat produktu Microsoft'u nie będzie widać.

Pomijając jednak wszelkie ataki widać, że producenci trzymają się pewnych ciekawie klarujących się ogólnych ram tego, jak powinna wyglądać współczesna przeglądarka. Czas pokaże, co dalej.

PITU PITU... 37

Rozliczam się z Panem Skarbowym od 3 lat. Tym razem (czas goni, już połowa marca) samodzielnie.

Na szczęście nie trzeba już biegać z papierami. Wystarczy usiąść na tyłku przed monitorem komputera i wykonywać polecenia. Wszystko można załatwić za pośrednictwem programu (lub jeszcze szybciej przez formularz internetowy) ze strony Ministerstwa Finansów.

Wchodząc na oficjalny kanał YouTUBE można na trzech krótkich filmach obejrzeć jak to działa, natomiast aby się rozliczyć, należy wejść na stronę udostępnionych przez ministerstwo formularzy (przed skorzystaniem konieczna instalacja wtyczki adobe). Wg mnie lepiej jednak pokusić się o instalację ministerialnego programu do rozliczeń.

Dlaczego? Dla większej kontroli.

Program daje nam dostęp do tych samych formularzy, jednak mamy do nich dostęp przez cały czas. Możemy zapisać wersję tymczasową, a także na bieżąco śledzić komunikaty dotyczące złożonych zeznań. Z łatwością można także dodać do bazy kolejne osoby, dzięki czemu tworzymy domową bibliotekę rozliczeń w jednym miejscu.

Brakuje tu tylko jednego - nigdy nie pamiętam, który PIT złożyć. Wątpliwości szybko rozwiał ten krótki artykuł (pit.pl).

Zasłyszane. Piwo ze zwierząt.

Chmiel*

Co ma wspólnego Heineken i Desperados? I co wyróżnia obie marki na tle Carlsberga, Żywca, Pilsner Urquell'a, Warki, Łomży, Bosmana, Lecha, Gingersa, Tatry, Żubra, Okocimia, Kasztelana, czy Redd'sa.

Wymienione nazwy łączy jedno - wszystkie są znanymi, promowanymi na polskim rynku markami piwa. Ale czy na pewno? Okazuje się, że tylko dwa pierwsze wymienione przeze mnie trunki zasługują na to miano. Można je śmiało stawiać na półkach obok browarów z Czarnkowa (Noteckie), browaru Amber (Koźlak, Piwo Żywe), koszalińskiego Brok'a (Brok, Kanclerz), a także obok piw czeskich (Zlaty Bażant, Zlatopramen, Staropramen), niemieckich (Zipfer, Fischer, Franziskaner) itd itp. Wszystko za sprawą tego, że (zabrzmi niezbyt odkrywczo) w składzie na ich etykietach wymieniony jest chmiel.

Niby jasne, niby oczywiste, bo na słowo chmiel piwo przychodzi na myśl jako pierwsze. A jednak doczekaliśmy czasów, w których niestety na skalę produkcji masowej tego składnika brakuje. Gdyby się zagłębić w etykiety, okaże się, że długa lista "piw" wymienionych na początku wypisuje, cytuję:

zawiera słód jęczmienny

i tyle. O chmielu ani słowa. Co ważne - sam słód nie ma goryczki, nadaje ją brakujący składnik. Zatem co sprawia, że piwo na jęczmieniu nadal jest gorzkie? Otóż na pomoc potrzebującym, oszczędzającym producentom przychodzą woły i cielaki!

Brzmi do prawdy idiotycznie, ale ale! Ze "śmiesznie" szybko przechodzimy na "niesmacznie", bowiem chodzi tu dokładnie o żółć bydlęcą. Wegetarianie na polskich stronach poruszających ten temat wzdrygają się, ogłaszając tymczasową, piwną abstynencję.

No ale jak widać w tytule - to tylko zasłyszana historia. W internecie grzmi, gdy się zagłębić w temat, ale nie ma żadnych dowodów na podawanie żółci. Pisze się, że jak już, to nie jest naturalna, że pozyskuje się ją syntetycznie. Inni w ogóle zaprzeczają takim zabiegom, a część wypowiedzi próbuje tłumaczyć brak samego w sobie chmielu na rzecz ekstraktu z tegoż produktu. Mnie te słowa nie przekonują. Jakimś cudem na etykietach wielu piw chmiel, ani jego ekstrakt nie występują.

*źródło: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Chmiel_zwyczajny_-_szyszka.JPG

Szczecin - digital_ia 2011

digital_ia
Szczecin, 13muz
2011

Mija tydzień od kolejnej edycji jednego z ciekawszych szczecińskich wydarzeń. Na festiwal się czeka. Czeka się, bo w ciągu kilku dni można popatrzeć, posłuchać, dotknąć i spróbować rzeczy niecodziennych.

13 muz co roku zmienia się w miejsce, w którym przebiega granica między sztuką cyfrową i analogową mieszając ich składniki, tworząc nową jakość. Mimo zachwycającego programu widownia jest mała, ale nikomu tu nie trzeba tłumów. To zresztą nic dziwnego - to ambitne, awangardowe wydarzenie, a nie "tania" impreza masowa.

W tym roku najciekawszym tematem był wg. mnie prezentowany przez EleKTro mOOn Vision 3d mapping. Luźny wykład, a potem projekcja w sali kominkowej (wideo można już obejrzeć na ich kanale vimeo). Najbardziej widowiskowy sposób wykorzystania cyfrowych rzutników.

Mapping to żywe, trójwymiarowe kino bez okularów. Dzieje się "tu i teraz", jest w zasadzie kinem jednego ekranu. Wizualizacje z wykorzystaniem trików perspektywicznych, modelowania 3d, prostych i bardziej złożonych animacji sprawiają, że na miejsca i rzeczy czasem zupełnie zwyczajne jest rzucane (dosłownie i w przenośni) nowe światło.

To wszystko wciąż pewnie nie jest jasne, zatem zachęcając napiszę tak: 3d mapping sprawia, że tapeta w pokoju staje się najciekawszym ze ściennych obrazów. Jednak najbardziej widowiskowymi mappingami są projekcje na elewacjach budynków.

A teraz - showtime!

digital_ia

EleKTro mOOn Vision

Dziewczyna w czapce z daszkiem.

EveryDAY2010
maciejplater.pl
#005

Jakiś czas temu wpadłem na to, że nie potrafię poprawnie odmienić zdania z tytułu tego posta. Póki mamy liczbę pojedynczą - nie ma problemu, ale przy kilku dziewczynach zaczyna się już moja ułomność.

PRZYPADEK #1

Dziewczyny w czapce z daszkiem.

Niby ok, ale (tu odsyłam do rysunku) można to zrozumieć na opak - mamy wtedy kilka dziewczyn próbujących założyć jedną, wspólną czapkę. Głupie? Pójdźmy dalej.

PRZYPADEK #2

Dziewczyny w czapkach z daszkiem.

Czy lepiej? Sam nie wiem, ale teraz mamy (jak by się uprzeć) kilka dziewczyn, a każda ma na głowie kilka czapek. Ale jest jeszcze trzecia opcja.

PRZYPADEK #3

Dziewczyny w czapkach z daszkami.

Tutaj mamy zwykły fraktal - każda z dziewczyn ma kilka czapek, każda czapka kilka daszków.

Pytanie brzmi - która wersja jest poprawna?

A dla miłośników słownych zagadek - nieco ulepszona wersja.

Dziewczyna w czapce z daszkiem na głowie.

Do dzieła! (Dostrzegacie w wyobraźni te dziwne, trójgłowe koszmarki w czapkach?)

Wynajmę mieszkanie.

Mnóstwo serwisów: profesjonalne portale nieruchomościowe, ogłoszenia na infoludku, strony pośredników. Zgiełk. Dla przeciętnego chętnego na mieszkanie do wynajęcia to istna Sodoma i Gomora. Każdy podaje informacje jakie mu się podoba, przez co czas ustalania, czy dane mieszkanie jest czegoś warte wydłuża się. Czasem wystarczy telefon, ale trzeba się też nie raz przejść na miejsce. Kiedy się zdecydujemy - pal licho - w końcu własne, tymczasowe "M", ale wejście do mieszkania, które na pierwszy rzut oka nie spełnia naszych wymagań szybko zjada nasz zapał do dalszych poszukiwań. A wystarczyło dopisać parę pierdół, kilka prostych słów i trochę liczb.

Brakuje różnych informacji. Praktycznie nigdzie, szukając mieszkania w Szczecinie, nie spotkaliśmy się z publikacją rzutu mieszkania - a tak by było najprościej. "Pismo obrazkowe" i oszczędzamy spory procent czasu. W połowie przypadków została podana powierzchnia poszczególnych pokoi, a gdy tego brakowało, nie było także informacji o znaczących szczegółach, jak to, że salon jest otwarty i nie stanowi niezależnego pomieszczenia, że jest połączony z kuchnią, lub że do kuchni trzeba przez niego przejść. Nawet pozornie głupi brak drzwi może zdyskwalifikować lokum z naszych poszukiwań.

Póki człowiek szuka w parze - nie stanowi to większych problemów, ale my (co nie jest wyjątkiem) szukaliśmy miejsca dla czterech osób, gdzie odpadają pokoje przechodnie, gdzie nie ma mowy o wspomnianym aneksie i gdzie obie strony chciałyby mieszkać w porównywalnie dużych pokojach.

Ale same parametry mieszkania, jego układ, to przecież nie wszystko. Często brakuje informacji o wyposażeniu, a nie ma tu kogo oszukiwać. Momentami wręcz przeciwnie! Dlaczego nikt nie dba o to, by napisać, że mieszkanie posiada lodówkę, pralkę, kuchenkę z piekarnikiem i zmywarkę, że są położone kable do internetu, że jest telewizja? To przecież nic innego jak punkty zaczepne na potencjalnych nowych mieszkańców.

Można by powiedzieć, że się czepiam, że nie ma sensu udzielać zbyt szczegółowych informacji, że zmywarka to luksus i nie o to chodzi w ogłoszeniu. OK, zgodzę się, może to za daleko, ale w takim razie dlaczego mam tracić nerwy i pieniądze, pytając się przez telefon o metraż, czy kwestię (nie)umeblowania?

Społecznościowe urodziny.

Ikona urodzin z facebook.com

27 grudnia 2010 obchodziłem swoje dwudzieste czwarte urodziny. Za rok ćwiartka.

Wybaczcie wszyscy, o których tu mowa, sposób w jaki potraktuję to, co zrobiliście, ale taką mam już analityczną naturę. To nic osobistego, to żadne wytyki, to po prostu zastanawiający mnie fakt.

A o co chodzi? Przyjrzyjmy się jaką drogą otrzymywałem życzenia...

FACEBOOK - 46 razy (90%)

TELEFON - 3 razy (6%)

SMS - 2 razy (4%)

RAZEM - 51

Rozbijając fejsbuka na części pierwsze mamy:

TABLICA - 42 razy (91%)

WIADOMOŚĆ - 3 razy (7%)

CZAT - 1 raz (2%)

Tak więc zdecydowana większość życzeń (aż 82%, czyli cztery z pięciu) były upublicznione. To upadek wartości, zobojętnienie, "głupio nie napisać, skoro wyskakuje powiadomienie", czy może jakaś dziwna odmiana lansu?

A oto jak przejawiało się to w przeciągu doby:

Jak widać, zaraz po północy największe godzinowe uderzenie. Potem spanko do ósmej rano i do wczesnego popołudnia w miarę równo. O 15:00 zapewne przerwa obiadowa, dojadanie świątecznych ciast, potem znów atak na fejsbuka. Tak samo po wieczornej sjeście w godzinach od 18 do 19 - znów fejsbuk. Tym razem najrzadziej, ale do końca dnia bez przerw.

Wniosek jest widoczny gołym okiem. Śmiem twierdzić, że facebook wyprzedził projekt Second Life, tworząc nową (czy lepszą?) "warstwę" ludzkiego życia bez zabawy w tworzenie wirtualnego avatara. No chyba, że brać tu pod uwagę ludzika z FarmVille.

QR Code

QR Code
URL
http://subjectiv.blogspot.com

Nie jest to jeszcze szczególnie powszechna forma zapisu i przekazywania informacji w Polsce, ale świetnie się do tego nadaje i ma potencjał, bo żeby odczytać taką wiadomość wystarczy mieć urządzenie (jak np telefon komórkowy) z aparatem cyfrowym i aplikacją dekodującą.

Kiedy zacząłem bliżej poznawać technologię kodów dwuwymiarowych (QR Code, ale także DataMatrix, MaxiCode, Aztec Code itp.) okazało się, że jest tu więcej informacji, niż widać gołym okiem.

Dodatkowo, kiedy próbowałem swoich sił w ręcznym utworzeniu obrazu, który być może zawierałby jakąś losową informację, okazało się, że to niemal niemożliwe. Nie należy się więc spodziewać, że obrazek taki jak ten będzie niósł ukrytą informację. udało mi się jednak znaleźć ciekawy przykład, który lekko nagina zamkniętą przestrzeń kodu.

Wszystko za sprawą skomplikowanej matematyki. W kodach QR stosuje się algorytm Reed-Solomon, który pozwala na odzyskanie od 7-30% zawartej informacji, gdy kod jest uszkodzony (częściowo urwany, zamalowany, zaklejony). Dla co ambitniejszych polecam anglojęzyczne tłumaczenie, wraz ze wzorami (w zestawieniu linków na końcu tego wpisu).

Żeby było jeszcze trudniej, ściśle sprecyzowane obszary kodu definiują typ zawartości. Kod może być wydarzeniem z kalendarza, wizytówką kontaktową, adresem e-mail, współrzędnymi geograficznymi, numerem telefonu, wiadomością SMS/e-mail z gotową do wysłania pod konkretny adres treścią, zwykłym tekstem, odnośnikiem internetowym, a nawet zestawem danych potrzebnych do logowania się przez Wi-Fi.

Jak widać zastosowań jest mnóstwo, wystarczy więc aktualny dekoder, by cieszyć się funkcjonalnością kodów na co dzień.

Wikipedia o kodach QR
Wikipedia o algorytmie Reed-Solomon (ang.)
Zakoduj własną informację za pomocą QR Code

Refleksje po SZPAK'u

SZPAK 4
IV Szczeciński Przegląd
Autorskich Kabaretów
25-28 listopada 2010

25-28 listopada 2010 odbyła się czwarta edycja SZPAK'a. Była zdecydowanie najbardziej dojrzała. Może nie było o niej specjalnie głośno, ale artystycznie to była najlepiej skomponowana edycja. Przez 4 dni bawiłem się rewelacyjnie i odkryłem nowe formacje, które na długo zapamiętam.

Moim zdecydowanym faworytem pierwszego dnia konkursowego (26.11)  był Kabaret Numer Dwa (któremu jury przyznało wyróżnienie za niebanalne pomysły sceniczne). Ich program był spójny, a skecze przeplatały się między sobą bardzo płynnie, niekiedy zazębiając się dość głęboko. Miałem wrażenie, jakbym oglądał świetnie skomponowany program w telewizji - sympatyczny dżingiel, charakterystyczne poczucie humoru i główny temat, którym był przystanek autobusowy. Może nie było na sali pełnego szału, wrzawy, ale dla mnie kabaret to nie tylko zabawne show, to także duży procent sztuki i pole do popisu dla coraz nowszych form przedstawiania scenek.

Drugiego dnia dotknęła mnie z kolei rozterka konieczności podjęcia wyboru. Kabaret Róbmy Swoje (trzecie miejsce w konkursie) z programem opartym na samych piosenkach był dla mnie spisany na straty na długo przed SZPAK'iem. Mogę śmiało powiedzieć, że bałem się tego występu, bo piosenka kabaretowa to zwykle marny przecinek w występie, pokazujący muzyczny analfabetyzm kabaretu. Ale nie w tym przypadku. Pokazali nową formę występu, gdzie widz nie przerywa artystom w połowie zdania, gdzie cierpliwie czeka się na puentę, aby dołączyć do pełnej sali oklasków. I tak własnie było - piosenki świetnie przewiązane ruchem scenicznym i charakteryzacją, dające na zakończenie każdej z nich mocnego kopa w ośrodek nagrody w mózgach widzów.

Róbmy Swoje zyskało godnego przeciwnika pod koniec listy występujących kabaretów, gdy zaprezentował się Kabaret Ymlaut. Tu dość klasyczny rodzaj występu, ale zawierający piosenkę kabaretową, która zamiast usadzać występ - ubarwiała go. Poza tym oczywiście świetnie odegrane, niebanalne skecze.

Oprócz tych trzech formacji warto na pewno, pod względem profesjonalizmu, zapoznać się z Kabaretem PUK (nagroda publiczności, druga nagroda w konkursie), oraz zwycięzcą tegorocznej edycji - Kabaretem Dabz. Na uwagę zasłużył także Kabaret Weźrzesz z popisowym numerem "Człowiek Pampers".

Teraz ponownie rok oczekiwania na kolejną edycję, na którą czekam z zaciekawieniem. Ten rok udowodnił, że w kabarecie dzieje się więcej niż by można przypuszczać.

MUZYKA - Mikromusic - 2010 - SOVA

SOVA
Mikromusic
2010

Mikromusic (boże, spraw, aby piszący tę nazwę przez "c" nie błądzili, zawróć ich na właściwą ścieżkę) to jeden z głównych projektów Natalii Grosiak (także La Foy, Digit All Love, Kanał Audytywny).

Pierwsze spotkanie w internetowym Chilli Zet - Motylki. szybkie wyszukiwanie w google, wizyta na allegro i oczekiwanie. najpierw przyszedł Sennik, po jakimś czasie dostępna była także reedycja pierwszego albumu. kupowałem w ciemno. ambitna muzyka, aksamitny głos, wspaniali muzycy tworzący bez presji. Oba krążki przyszły z autografami. Nie ma to, jak kupować z konta managera zespołu.

Jeden minus. Boli mnie kupowanie CD. Wiele bym dał za wersję na płytach dwunastocalowych.

No ale mniejsza o moje techniczne upodobania, czy raczej widzimisię. Przejdźmy do SOVY. Nadmienię, że długo oczekiwana data 15 października stała się koszmarem, gdy okazało się, że w portfelu czarna dziura i kilka starych rachunków ze spożywczaka. Niemniej, gdy tylko nadarzyła się okazja nie miałem wątpliwości, czy brać.

Przy takich albumach słowo shuffle nie powinno nikomu przychodzić do głowy, no chyba że słuchacie muzyki ze swojego dziarskiego iPod'a. Dorastałem w odbiorze zestawu utworów wraz z kolejnymi słuchaniami, bo muszę się przyznać, że promocyjny singiel Niemiłość wcale nie przypadł mi specjalnie do gustu za pierwszym razem, ale to właśnie dlatego, że należy zapoznać się z całą jedenastką. Jedno na pewno mogę teraz stwierdzić, że singiel został bardzo dobrze dobrany, bo (co prawda nie bezpośrednio) wiele mówi o całej płycie.

Skuszę się o kilka słów o każdym z utworów. Zatem po kolei.

OCZKO
Fajny tekst o tym, czym kobieta nie jest. Oczko zdecydowanie nie w głowie i nie w rosole. Smaczny szczegół - ledwo słyszalny szept idący równolegle z wokalem przez 10 sekund począwszy od 2:27. Warto się wsłuchać.

CHMURKA
Płynne przejście do drugiego utworu w towarzystwie ciekawych chórków. zdecydowanie weselej, trochę szybciej. Utwór o życiu chwilą, czyli prosto o szczęściu.

NIEMIŁOŚĆ
Druga po chmurce piosenka w której zdecydowanie sporo refrenowych powtórzeń. Dla niektórych może być to irytujące, przychodzi nawet myśl o tym, że chyba zabrakło pomysłów. Jeden wers zaśpiewany ponad 25 razy to sporo. Generalnie lekka piosenka o tym, że mam w nosie wszystko co mnie wkurza.

JESIEŃ
Najdłuższy utwór na płycie. Dużo śpiewania dźwięków, co uwielbiam w muzyce. Zdecydowanie muzykę wolę odbierać jako melodie niż tekst więc dla mnie to uczta. Treściowo o jesieni, ale zdaje się, że bardziej takiej złotej, jak kiedyś w PZU. Czekam z niecierpliwością na jakiś koncert, bo jest tu sporo miejsca na muzyczną improwizację i doskonałe solówki.

MANNA
O wspominaniu pierwszych, uroczych chwil zakochania, jednorazowych i niezwykłych. Prośba o powtórkę, próbę uwolnienia podobnych emocji pomimo dojrzałości związku.

SŁOWA
Coraz bardziej melancholijnie. Tym razem apel o ostrożność w doborze słów, a jednocześnie piękny tekst o ich sile.

DO KIESZENI
Znów wesoło, ale to jeden z bardziej irytujących dla mnie tekstów patrząc na zwrotki (fragment: "tak niewiele, ale wiele" brzmi strasznie płasko). Nadrabia na szczęście całkiem sympatycznym, bezpośrednim przesłaniem w refrenie.

PORZECZKI
Brzmienie od samego początku bardzo eksperymentalne. Tak samo z tekstem - jest bardzo liryczny i niebezpośredni - pole do popisu w interpretacji.

SZKODNIK
Muzycznie coraz śmielsze dźwięki, a i tekst ciekawy, bo o akceptacji siebie i innych, o zmianach ludzi na siłę i o tym, jakiej reakcji należy się spodziewać po takich zabiegach.

MALINY
Wysokie dźwięki, ciepły wokal i romantyczna, a chwilami nawet nieśmiało erotyczna opowieść.

POR FIM
Portugalski majstersztyk z jednego kosza z japońskim Ame Ni Mo Makezu (Digit All Love). Ciekawy duet damsko-męski, śpiewają nie wiadomo o czym, ale przecież mi wystarczy melodia i brzmienie.

Mikromusic
kilka ciekawych szczegółów i muzycznych inspiracji Natalii można wysłuchać w wywiadzie dla Polskiego Radia

Groupon City Deal, czyli wakacje w Kossaku

Groupon City Deal

Zarejestrowałem się za namową Katarzyny. Posiadam profil na każdym większym portalu, tak o, żeby zobaczyć jak to wygląda, jak teraz działa internet, jakie są trendy, więc nawet nie zadawałem pytań. Zwykle nie wracam do tych wszystkich serwisów - bawię się tematem przez dwa tygodnie, by na koniec rzucić go w kąt. Pozostają tylko wiadomości na skrzynce, które uporczywie przypominają mi, że jestem gdzieś zarejestrowany i bardzo tam za mną tęsknią.

Z Grouponem jest o tyle ciekawie, że zasadniczo nie trzeba go w ogóle odwiedzać. Po rejestracji określa się swój rejon zamieszkania i wszelkie oferty lądują na mailu.

Niestety wygląda to zwykle tak, że nie otwierając wiadomości śmiało mogę ją skierować do kosza. Najczęściej oferty dotyczą zabiegów laserowego usuwania owłosienia, SPA, zabiegów kosmetycznych, zniżek na mikrodermabrazję i inne ciekawostki, które zapewne cieszą oko kobiety. Nawet jeśli jestem kobietą to jakąś taką dziwną, że mnie to szczerze mówiąc nie jara.

Ale jestem na szczęście na tyle cierpliwy, że doczekałem momentu, w którym ten agresywny newsletter w końcu zaczął oferować mi rzeczy, nad którymi zacząłem się zastanawiać.

Przede wszystkim kilka słów wyjaśnienia: o co w ogóle chodzi z "gruponem"? Schemat funkcjonowania jest prosty:
1 - Firma/usługodawca udostępnia zniżkową ofertę z ceną mniejszą o co najmniej 50% (zdarzają się i takie po 90% upustu).
2 - Następnie osoby zarejestrowane w serwisie zaklepują sobie kupony. Jeśli zainteresowanych jest odpowiednia liczba osób - oferta zostaje zrealizowana.
3 - Płacimy za kupon i mamy 3 miesiące na wykorzystanie zniżki.

Proste!

Ja osobiście mając w tym roku bardzo ograniczone wakacje chciałem się gdzieś wyrwać. Choćby 2 dni za miastem, gdziekolwiek. Ustaliliśmy sobie za cel Kraków, gdzie w razie wypadku zawsze można przenocować u znajomych.

I tu tydzień później z pomocą przychodzi Groupon - na mailu znalazłem świetną ofertę: 250 zamiast 500 złotych za dobę w Hotelu Kossak ****. Wysoki standard, blisko starego miasta, a w cenie prócz pokoju śniadanie do łóżka oraz dostęp do sauny i fitnessu. Tak o sobie pisali i nie było inaczej. Wspaniale zaprojektowane wnętrza, widok z pokoju na Wawel, perfekcyjna obsługa, możliwość przechowania bagażu poza dobą hotelową, a nawet (szczegół, będący jednocześnie moim marzeniem o idealnym mieszkaniu) głośnik od TV umieszczony w łazience.

Słowem na zakończenie szczerze polecam wakacje z Grouponem, bo podobnych ofert jest więcej, a sam osobiście byłem zadowolony bardziej niż się mogłem spodziewać.

Groupon Polska
Hotel Kossak, Kraków

PS. swoją drogą nie dziwię się, że Google proponuje grouponowi dwa i pół miliarda dolarów w ofercie kupna.

Szczeciński Przegląd Autorskich Kabaretów SZPAK

SZPAK
Szczeciński Przegląd
Autorskich Kabaretów
2007-2010

czwarta edycja. siedzę w tym od samego początku. jestem nadwornym grafikiem najbardziej znanego w świecie polskiego kabaretu ptaka.

pierwsza edycja to był mój pierwszy plakat, pierwszy raz usłyszałem o CMYKu, o spadach i w końcu w pełni zrozumiałem co to jest do cholery to dpi.

od tamtej pory wiele się zmieniło, wiele się nauczyłem. kontaktowi z Grześkiem zawdzięczam wbrew pozorom bardzo istotne powiązanie mojego życia z kabaretem. poznałem całą tę machinę od kuchni. próby, organizacja festiwalu, zabawa w zapasowego dźwiękowca. z czasem okazało się, że wiem sporo, zatem kabaret przestał być mi obcym, "takim jak każdy" zleceniodawcą grafik i stron internetowych. zacząłem być poniekąd jego częścią.

tegoroczna edycja mimo potyczek organizacyjnych ruszy już za 2 dni. we czwartek polskie radio, potem 3 dni w pleciudze. sporo znanych nazwisk, telewizyjnych twarzy i sporo zabawy, wszystko przed nami.

w zeszły poniedziałek w pociągu do Wrocławia padały słowa goryczy o mentalności szczecińskiej widowni - prawie pół miliona osób, wśród których trudno dotrzeć do 300, które przyjdą świetnie się zabawić. ale o tym już było przy okazji Poligonu. w przedziale rozwinął się też wątek promocji i tu wymsknęły mi się słowa dość spontaniczne - hasło reklamowe, nieco w żartach - kto nie przyjdzie, ten skisł. jak się okazało - to wcale nie było takie głupie. pomysł został wyjęty z szuflady - zapraszam do zapoznania się z wywiadem.

SZPAK

Restart Androida

Google Android

długo czaiłem się na telefon Era G1. wpadł w moje ręce ponad rok temu, w tej chwili jest dość przestarzałym sprzętem na wersji 1.6 googlowego "oesu", co nie zmienia faktu, że nadal spełnia moje oczekiwania co do wielofunkcyjnego urządzenia mobilnego.

przede wszystkim G1 szczyci się jako jeden z niewielu pełną, fizyczną klawiaturą QWERTY, gdzie nawet każda cyfra ma swój oddzielny przycisk. rzadko spotyka się takie rozwiązania, a to daje o wiele większy komfort pisania niż każda jedna klawiatura dotykowa, na nawet największej przekątnej ekranu. można na niej pisać od razu, bez zbędnych zmian w przyzwyczajeniach. dodano tu także uproszczenie, umieszczając e-mailową "małpkę" na oddzielnym przycisku, ale do rzeczy.

ponad rok to dużo czasu, zatem miałem okazję już kilka razy restartować telefon zmasakrowany różną ilością aplikacji ściąganych zwykle dla zabawy, lub po prostu, żeby je sprawdzić, stwierdzić że nie są niczego warte i usunąć.

za każdym razem kiedy to robiłem, zastanawiałem się nad tym, ile aplikacji tak na prawdę służy mi na co dzień. zwykle zakładałem, że w sumie prawie nic nie muszę ściągać, że sam system mi wystarcza, ale za chwilę pojawiały się braki, które musiałem uzupełnić.

i oto pojawiła się lista androidowego niezbędnika. tak jak na każdym komputerze z windowsem instaluję na świeżym systemie gadu-gadu, google talk, pakiet open office, google chrome itd, tak i tu - zawsze ściągam ten sam, niezbędny pakiet.

są to (alfabetycznie):

- Basic Weather - potężny zbiór "widżetów" pozwalający na wyświetlanie prognozy pogody, ale i ciekawych informacji kalendarzowych.

- BatteryLife - świetny, rozbudowany pod względem dostępnych opcji widget pokazujący procentowe wykorzystanie baterii, jej temperaturę, moc, a także ikonę ładowania (z kabla/ z USB).

- Bebbled - kto by pomyslał, ale jednak - najlepsza "kulkowa" gierka na zabicie czasu, czy to w pociągu, czy (jeszcze do niedawna) na nudnym wykładzie.

- Color Flashlight - czyli po prostu latarka - wbrew pozorom ciężko się czasem obejść, kiedy już się człowiek przyzwyczai.

- Gmail Unread Count - widget pokazujący na ekranie obok ikony poczty ilość nieprzeczytanych wiadomości.

- Log2Calendar - czyli odkurzacz na esemesy i raport połączeń - wszystkie wybrane dane wysyła do kalendarza google, dzięki czemu niezależnie od pojemności telefonu możemy się cieszyć pełną historią naszych esemesów.

- NewsRob - świetny klient usługi Google Reader (czytnik google), dzięki któremu łatwo i przyjemnie można nadrabiać zaległości z ulubionych serwisów udostępniających kanały Atom/RSS. posiada wbudowany widget, który tak jak Gmail Unread Count, pokazuje ilość nowych aktualizacji.

- Simple Last.fm Scrobbler - prosta aplikacja wysyłająca do last.fm informacje o odtwarzanych na telefonie utworach.

i to by było tyle. bez nich się nie ruszam, ale są jeszcze dwie, o których warto wspomnieć - są to Barcode Scanner oraz 8pen.

pierwsza z nich to po prostu czytnik kodów kreskowych, kodów QR itd. widać je w mediach różnego typu coraz częściej, więc jest to (rzadko, ale jednak) przydatna aplikacja.

drugą z kolei polecam ciekawskim. 8 pen jest alternatywą dla tradycyjnego układu klawiatury. jest wręcz jej redefinicją, bo jeśli się do tego przyzwyczaić - jest chyba najlepszą opcją do pisania jednym palcem za pomocą ekranu dotykowego.

Poligon Kabaretowy

Poligon Kabaretowy
2010

dziś o 06:00 nasz pociąg wylądował w szczecinie. w ciągu około 20 godzin odwiedziłem z Szarpaniną Wrocław (wstyd się przyznać, że byłem tam po raz pierwszy) gdzie wzięliśmy udział w comiesięcznym Poligonie Kabaretowym, który ma miejsce w bardzo przyjemnym, klimatycznym miejscu - Włodkowica 21.

zdecydowanie pod wrażeniem lokalu, ale przede wszystkim publiczności i mentalności tamtejszych mieszkańców. impreza o takim klimacie w Szczecinie byłaby nie do zrobienia nie dlatego, że nikt nie potrafi - po prostu u nas nie ma zainteresowania. a Wrocław? ci ludzie po prostu garną się do kultury - jeśli coś się dzieje, to są tam widzowie, uczestnicy, jakkolwiek by ich nie nazwać - ludzie po prostu przychodzą. w przypadku Poligonu zachwyca mnie to tym bardziej, że (jak widać na załączonym obrazku) plakat nie jest jakiś super zachęcający.

zdawało mi się, że haczyk może tkwić w kwestii niesamowicie dobieranego, zmiennego i zaskakującego repertuaru, ale odwiedzając dziś stronę kabaretu prowadzącego te spotkania wręcz rozczarowałem się - zmiany z miesiąca na miesiąc są nieznaczne, na dodatek, co już wiem z autopsji - cały program jednej edycji trwa 3-4 godziny, a ludzi w trakcie nie ubywa. nawet zdecydowanie zbyt długie gadanie konferansjerów nikogo tu nie odstrasza, nikt nie rezygnuje.przeciwnie, śmiechy nie ustają do samego końca.

zatem wszystko zdaje się być wyłącznie kwestią publiki - nie mają plakatów, nie mają super "pi-aru" - mają stronę, fejsbuka i pocztę pantoflową. i podczas gdy tam to jest wystarczające, aby zawalić salę ludźmi - w Szczecinie ciężko zagonić pałą 300 osób w jedno miejsce raz do roku - rozwinięta do szczytów forma reklamy, tysiące w(y)rzucone w druk, a efekty marne.

Poligon Kabaretowy
Włodkowica 21

SZCZECIN - Westiwal, Sztuka Architektury

Westival, Sztuka Architektury
2010

spostrzeżenia chwilę po otwarciu kolejnej (zdaje się czwartej) edycji szczecińskiego miesiąca poświęconego architekturze.

przede wszystkim nasuwa mi się z obawą, ale jednak, że "nie warto". mocno przerysowując jest to lansiarska impreza środowiskowa, nie mająca nic wspólnego z promocją sztuki architektury. nic nie mówiące, ideologiczne, pięknie brzmiące, a nic nie mówiące nazwy wykładów i wystaw nie budzą we mnie (jako niemal już byłego studenta architektury) większego zainteresowania, a co dopiero kogoś zupełnie nie związanego z branżą...

zbyteczny patos jak na tego typu treści. wykład otwierający to była totalna klapa, dziecinada. z wystaw na piętrze wskazałbym na palcach jednej dłoni co było godne zatrzymania się na dłużej. przede wszystkim poszedłem tam dla części, którą przygotowała Magdalena Hinz - z czterech instalacji dwie wyjątkowo godnie się prezentujące.

ale niestety poza tym, to jak na taką ilość autorów było wyjątkowo płasko i nudno, jakby ktoś próbował ich tam wrzucić na siłę. obszedłem wszystkie sale dwukrotnie, błagając o błyskotliwe zaskoczenie. zaskoczyłem się brakiem impulsu, trudno zachwycać się czymkolwiek na siłę.

wyniosłem z otwarcia imprezy (oprócz folderu i ulotki) niestety niezbyt pocieszający, luźny wniosek, że architekci to niekonkretni ludzie, którzy nic nie robią. zawsze tylko próbują. wciąż słyszę o "próbie określenia czegośtam", że "projekt jest próbą zdefiniowania tego i owego", a "w takim a takim eksperymencie staramy się znaleźć to a tamto". i rzadko kończy się to powodzeniem. wstydzimy się stwierdzeń, co zresztą widać po życiu projektowym - proces twórczy nie powinien mieć końca. można rzeźbić w zakresie obranego tematu w nieskończoność, ponieważ nigdy nie dochodzimy do perfekcji, a ostatecznie i tak musimy go przerwać "a bo czas/ prawo/ pieniądze". każdy ze smutkiem stwierdza, że "miało być tak pięknie, a wyszło jak zawsze". zawód, w którym jedyną perspektywą jest ta na planszy z wizualizacją projektu.

otwarcie oceniam zatem na 2 w skali studenckiej, jednak z możliwością poprawy w drugim terminie. przed nami cały miesiąc i kilka ciekawie zapowiadających się wydarzeń, także być może uda mi się jeszcze w akcie pokuty powiedzieć coś miłego na ten temat.

SIC! Szczecin, I Care!

SIC! Październik 2010

nowy szczeciński informator kulturalny. mamy HOT magazine, ECHO, Prestige i inne szczecińskie, cykliczne darmówki. każda trafia do jakiegoś określonego grona, ma swój "target". SIC! nie konkuruje z żadnym z nich. jest czymś nowym. bardziej do poczytania. jest magazynem bardziej wyselekcjonowanym, skierowanym na sztukę, teatr, artyzm, ciekawe eventy. nie znajdziemy tam na pierwszej stronie reklamy popijawy w City Hall'u, nie znajdziemy też oczojebnych promocji na browar.

prócz rekomendacji wydarzeń, relacji z wystaw, recenzji albumów muzycznych, czy literatury jest tu też miejsce na krótkie teksty na dowolny temat, do poczytania przy kawie. w pierwszym numerze Przemek Głowa opisuje nam historię cmentarza centralnego, który wczoraj wiele osób odwiedziło w ramach święta. nie trzeba jednak czekać do kolejnego 01.11 - po przeczytaniu tekstu w domu, tramwaju, czy kawiarni na pewno część osób wybierze się tam na spacer po prostu pozwiedzać.

co ciekawe - nie jest tak, że nie ma reklam. są one po prostu bardzo dobrze dokomponowane. rygor graficzny daje doskonałe efekty, bo w większości przypadków nie da się na pierwszy rzut oka określić, czy dany fragment jest przez kogoś opłacany, czy to może fragment czysto z rąk redakcji.

dodatkowo nie dość, że SIC! ma niestandardowy, kwadratowy format, to ciekawostki wydawnicze czekają także we wnętrzu. środkowa strona przygotowana do wyrwania, złożona na 4 części daje nam możliwość nie rozstawania się z ciekawym, wyszukanym repertuarem na dany miesiąc, natomiast przedostatnia strona to równie innowacyjny pomysł - perforowane mini-wizytówki. reklamy, które można zabrać sobie na później, bez konieczności targania latem książeczki z grudnia.

SIC! do zgarnięcia w szczecińskich lokalach, a także w PDF'ie na oficjalnej stronie magazynu.

SIC! Szczecin, I Care!
SIC! na Facebook'u

KSIĄŻKA - Wielki Chrzest Ziemi

Wielki Chrzest Ziemi
Jerzy Byrecki
2010

powieść jednego z doktorów z mojej uczelni. zupełnie niespodziewana publikacja, choć po namyśle - dość oczywista. ten życiowy multiinstrumentalista mógłby wydać breakcore'ową epkę, lub spędzić resztę życia w wiosce w Peru. jest nieprzewidywalny, dlatego rzeczy nieprzewidywalne nie powinny zastanawiać. ma wiedzę i jest inteligentny, co razem składa się na jego mądrość. nie wiem, jak czyta się te ileś-set stron komuś zupełnie przypadkowemu. znajomość autora na pewno zmienia odbiór. w każdym razie, tak jak kiedyś nakręcił film, tak teraz napisał książkę.

można ją łyknąć w jeden wieczór, tak samo, jak można w jeden wieczór, w drinkach z kolą złoić zero-siedem najlepszej whisky. można, ale co komu po tym?

ta książka jest taka jak dwie bardzo istotne na świecie rzeczy. jest jak biblia i jest jak człowiek.

jak biblia, bo momentami wystarczy przeczytać jeden akapit, aby mieć dość materiału do rozważania na tydzień.

jak człowiek, bo tak jest skonstruowana. na początku śmieszna i wulgarna, potem dojrzewająca, aby na końcu stać się beletrystyczną dewotką, irytującą staruszką.

główny bohater ma tak dobrane cechy ludzkie, że można szybko się do niego ustosunkować. nie darzyłem go sympatią. zbyt grzeczny, mało błyskotliwy, żeby nie powiedzieć, że miejscami dość tępy i nijaki. co innego osoby, które towarzyszyły mu na łamach kolejnych rozdziałów.

książka jest osadzona w ciekawym czasie i ciekawie wykreowanej przestrzeni niedalekiej przyszłości. prezentowana wizja jest mocna, dlatego szkoda trochę, że zabrakło na końcu niedopowiedzenia. choć mam przeczucie, że jest to "dzieło życia" pana Byreckiego, więc solidna, wyraźna pointa, wyczuwalna kropka na koniec zdania była konieczna.

zdaje się, że więcej nie będzie.

oceniam na 4.